15

Starając się o pracę, byłem entuzjastycznie nastawiony, ponieważ skupiłem się na teraźniejszości. Wczoraj, kiedy wracałem zmęczony do domu ze szkolenia, przez które przeszedłem pomyślnie, zacząłem się zastanawiać nad moimi studiami i nad tym, co będzie kiedyś. Gdy znalazłem się w domu, zmartwiłem się, że nie będę robił w życiu tego, co kocham. W związku z tym, że zanosiło mi się na płacz, szybko wszedłem do łazienki. Umyłem twarz zimną wodą, wytarłem, a w mojej głowie, mimo mojej woli, narodziła się jakaś zabawna myśl związana z moją pracą. Dostrzegłem siebie w lustrze znów uśmiechniętego bez większego powodu. Przypomniałem sobie o moim nowym planie, ale z drobnymi poprawkami. Zarobione pieniądze przeznaczę na lekcje rysunku, podwyższę również wynik z matury z matematyki (znowu).
Złożyłem swoją kandydaturę na te studia, ponieważ musiałem się gdzieś zaczepić. Kompletnie mi nie odpowiada ani kierunek, ani miasto. Do tego czasu brałem pod uwagę to, że jeżeli nie przyjmą mnie tam, gdzie już od ponad roku chcę startować, to przynajmniej będę mógł zostać na tym kierunku, na który się dostałem. Już nie mam takiej ochoty.
Jutro podpisuję umowę. Jeśli będę dobrym pracownikiem, a co za tym idzie - będę dobrze zarabiał, to poważnie rozważę rezygnację z tych studiów, ale z drugiej strony nie będzie to łatwa decyzja, bo już raz to zrobiłem. Zobaczymy, co będzie. Nie chcę być uwiązanym. Jestem dobrej myśli i znów mam pewne nadzieje. Już nie mierzę tak wysoko. Mimo że odpuściłem sobie Wrocław, to nie chcę osiąść na tej nizinie. Ważne, bym był na kierunku, który mnie fascynuje.