11

Czuję, że minąłem się z powołaniem. Nie wykorzystałem swojej szansy, jednak z drugiej strony rok to za mało, by nadrobić wszystkie strcone lata. Wydaje mi się, że nie zostałem do końca ukierunkowany na konkretną drogę życiową, a ja sam byłem zbyt słaby, młody i naiwny, by wziąć sprawy w swoje ręce. Zbyt późno uświadomiłem sobie, co chcę naprawdę robić. Martwię się trochę, że mój plan awaryjny, a raczej ten niewypał, który zmusił mnie do szukania innego wyjścia, sprawi, że stracę ochotę na cokolwiek.

Nie chcę być smutnym człowiekiem. Myślę, że niewiele wymagam od życia. Chcę być po prostu szczęśliwym i ustabilizowanym w życiu; chcę robić to, co kocham; być z kimś, kogo będę kochał. Daleko stąd. Niemniej mam jeszcze ciche nadzieje. Dzisiaj rano wymyśliłem nowy plan. Aby się powiódł, muszę na pierwszym roku być najlepszym. Wówczas za rok czy dwa będę miał środki na to, by ponownie walczyć. Tym razem skuteczniej.